Eerst heb je de neiging om alles van je af te gooien. Maar je moet verder.
Kreeg in het beging eerst verschillende fysiotherapie
behandelingen en een begeleiding voor me geestelijke problemen,
want dat werkt heel erg op je gestel en dus ook op de PD .
Alles wat er gedaan werd niks hielp.
Toen kwam mijn revalidatie arts op een idee
om maar eens een spalk aan te schaffen zodat
de hand wat meer rust zou gaan krijgen. En inderdaad dat hielp wel iets tegen de pijn.
Maar ondanks de spalk en de medicatie
die ik had bleef ik pijn houden.
Dan gaan we je aan het infuus leggen zeiden ze.
Dus dat betekende twee weken opname. Het protocol was als volgt twee weken helmaal
bed rust en een infuus van Manitol met Prednison.
Naar de twee weken voelde ik me z'n wrak ik kon niet eens zelf alleen naar
de wc lopen dan zakte me benen gewoon weg.
Dat was een van de bijwerkingen dat alle spieren erg slap zouden gaan worden maar
ik werd wel naar huis gestuurd.
Gelukkig konden we een bed beneden neer zetten en was mijn man heel dicht bij huis aan het
werk en in overleg met z'n baas kon ik een telefoontje doen en hij was al thuis.
Al met al heeft die ongeveer drie weken geduurd
voor ik me zelf weer kon helpen en goed ter been was.
Toen ik weer voor controle terug kwam en de revalidatiearts me hand had beken
zei die dat is niet echt verbeterd, ja dat zag
ik zelf ook wel, maar wat gaan we nu doe.
Eindelijk niks meer we zijn er te laat mee geweest en je moet er maar meer leren
leven was het antwoord. Nu je kan geloven dat het heel hard aan komt.
Maar ik bleef er niet bij zitten, ging verder zoeken maar kwam toch elke keer weer terecht bij het feit dat als je PD niet
snel behandeld het niet meer te behandelen is.
Heb daarna nog wel een periode therapie gehad maar dat leverde ook helemaal
niks op.