AANSTELLERIJ....

Aanstellerij ?
PD is een ziekte die ernstige handicaps tot gevolg kan hebben. Patiënten worden door de mensen om hun heen niet altijd begrepen. Omdat er vaak weinig aan de buitenkant zichtbaar is, zijn er zelfs mensen die denken dat je je aanstelt. Dat de PD ernstige pijn en gevoel en mobiliteit problemen met zich meebrengt zien ze dan over het hoofd. De aandoening heeft NIETS met aanstellerij te maken ! Je kan aan het onbegrip echter zelf iets doen, uiteraard lukt dit niet altijd.

Het onbegrip kan namelijk te maken hebben met de manier waarop je jezelf opstelt. Ik zal een voorbeeld geven. In het begin van mijn PD kon ik heel moeilijk lopen. Zelfs met krukken kwam ik niet verder dan hooguit 25 meter. Als je dan na een tijdje weer 150 meter kan lopen, moet je niet zeggen dat je lekker aan de wandel bent geweest. Toen ik dit tegen hem zei, dacht hij aan een boswandeling. Zijn reactie was toen; "wanneer kan je weer aan het werk ?" Als ik had gezegd, het gaat iets beter dan vorige keer, dan had hij waarschijnlijk niet zo gereageerd !

Citaat...

Hier volgt een citaat van een artikel met Dr. Goris (Dé nederlandse autoriteit op PD-gebied) uit het medisch magazine "Podopost" van maart 1996.

Naast het door professor Goris verworven gezichtspunt dat PD een reactie op een ontsteking is, stelden zijn onderzoeken ook de andere theorieën over deze ziekte in een ander daglicht.

Goris: "Er heerste bijvoorbeeld de wijdverbreide opvatting dat de oorzaak van PD vooral psychisch was. Het zou aan de patiënten zelf liggen. Ze zouden overgevoelig zijn voor pijn en zich teveel op hun klachten richten. Maar wij stelden juist dat het allemaal gevolgen waren. Stel je voor dat je vergaat van de pijn en je arts zegt steeds dat het wel meevalt, dat je geduld moet hebben. Of wat ook voorkomt, dat je geen lichamelijke, maar psychische hulp nodig hebt. Wie zou daar niet psychotisch van worden ?"

Een paar jaar geleden werd psychologisch onderzoek verricht bij 160 mensen die met een verse polsbreuk het Haagse Leijenburg Ziekenhuis waren binnengekomen.

Polsfracturen lopen een extra grote kans, 8%, op het verkrijgen van PD.

142 mensen ondervonden geen gevolgen toen de breuk eenmaal was genezen. Twaalf patiënten waren minder fortuinlijk: zij kregen PD. Toch bleken zij psychologisch niet van de anderen te onderscheiden.

Met die bevinding is psychogene theorie natuurlijk moeilijk overeind te houden.